Një pjesë e fëmijëve nisin të flasin më vonë dhe pastaj e arrijnë grupin e tyre pa ndonjë ndërhyrje. Një pjesë tjetër nuk e arrijnë, dhe pa ndihmë vështirësia mbetet. Nga jashtë, në moshën dy vjeç, këta dy grupe shpesh duken njësoj. Kjo është arsyeja pse “prit dhe shiko” është këshillë e rrezikshme.
Çfarë shikon vlerësimi
Vlerësimi logopedik nuk mat vetëm sa fjalë thotë fëmija. Ai ndan disa gjëra që prindi rrallë i ndan, dhe pikërisht kjo ndarje bën diferencën.
- Të kuptuarit kundrejt shprehjes: fëmija që kupton mirë dhe thotë pak ndodhet në pozitë tjetër nga fëmija që nuk kupton.
- Themelet jo-verbale: kontakti me shikim, tregimi me gisht, vëmendja e përbashkët, imitimi.
- Ritmi i rritjes: a shtohen fjalë të reja nga muaji në muaj, apo fjalori ka ngecur?
- Dëgjimi: parakusht i zhvillimit të gjuhës, që duhet përjashtuar kur historiku e sugjeron.
- Historiku familjar dhe rrethanat e zhvillimit.
Shenjat që anojnë nga vështirësia
Fëmija që thjesht flet më vonë zakonisht komunikon gjallërisht pa fjalë, kupton mirë atë që i thuhet, dhe fjalori i tij - sado i vogël - po rritet. Kur mangojnë këto, tabloja anon nga vështirësia që kërkon punë: fjalori ka ngecur, të kuptuarit është i dobët, komunikimi jo-verbal është i varfër, ose ka humbur ndonjë aftësi.
Pse ka rëndësi ta dini
Nëse fëmija është vetëm më i ngadalshëm, vlerësimi jua thotë dhe ju liron nga mujat e pasigurisë. Nëse ka një vështirësi, ndërhyrja nis kur është më e efektshme. Në të dyja rastet përfitimi është i njëanshëm - nuk ka çmim që paguhet për të pyetur.