Fëmija kalon shumë më shumë kohë me familjen sesa me logopedin, dhe pjesa më e madhe e mësimit ndodh pikërisht atje. Ajo që vijon nuk kërkon material, kohë të veçantë apo aftësi profesionale. Kërkon vetëm ndryshim të mënyrës së bisedës.
Lëri hapësirë të përgjigjet
Gabimi më i shpeshtë është nxitimi. Prindi bën pyetjen dhe, kur përgjigjja nuk vjen brenda një sekonde, e plotëson vetë. Fëmija mësohet se nuk ka nevojë të përpiqet. Numëroni në heshtje deri në pesë para se të ndërhyni - kjo pauzë e vogël hap shumë.
Zgjeroje atë që thotë
Kur fëmija thotë një fjalë, kthejani të njëjtën ide me një fjalë më shumë. Ai thotë “ujë” - ju thoni “dua ujë”. Ai thotë “dua ujë” - ju thoni “dua ujë të ftohtë”. Nuk e korrigjoni; i tregoni hapin e radhës.
Emërto atë që po ndodh
Gjatë veshjes, gjatë gatimit, gjatë rrugës - thuajini me fjalë atë që po bëni. “Po vesh çorapin. Çorapi i kuq. Tani këmba tjetër.” Gjuha mësohet e lidhur me përjetimin, jo e veçuar në ushtrime.
Bëj pyetje që kërkojnë më shumë sesa po ose jo
“A e dëshiron?” mbyllet me një tundje koke. “Çfarë dëshiron?” kërkon fjalë. Kur fëmija është në nivel më të hershëm, edhe një zgjedhje mes dy gjërave - “mollë apo banane?” - jep më shumë sesa një pyetje e mbyllur.
Lexoni bashkë, edhe pa e lexuar librin
Me fëmijët e vegjël, libri nuk ka nevojë të lexohet fjalë për fjalë. Shikoni pamjet, emërtoni, pyesni, tregoni. Vlera është në bisedën rreth librit, e jo në tekstin.
Një gabim që duhet shmangur
Mos e korrigjoni çdo fjalë. Korrigjimi i pandërprerë e mbyll fëmijën dhe e bën të folurit burim ankthi - veçanërisht te fëmijët me vështirësi shqiptimi ose me belbëzim. Në vend të “nuk thuhet ashtu, thuaj prapë”, thjesht përsërisni fjalën saktë brenda përgjigjes tuaj, natyrshëm, dhe vazhdoni bisedën.
Këto këshilla nuk zëvendësojnë vlerësimin dhe terapinë kur ato nevojiten. Kur fëmija është në terapi, prindi merr ushtrime konkrete të përshtatura për objektivat e tij.